می‌گویند هر جا بروی آسمان همین رنگ است. البته شاید این روزها نه. آسمان تهران دودی است، آسمان شمال آبی‌تر. یا در کویر ستاره‌ها به تو نزدیک‌ترند. مثل آب‌نبات‌های رنگی که می‌توانی مشتت را از آن‌ها پر کنی.
در سفر بیشتر به آسمان فکر می‌کنیم. البته شاید فکر نکنیم اما گاهی ساعت‌ها به آن خیره می‌شویم و به رؤیاهای دور و نزدیک پناه می‌بریم. اما چه اتفاقی می‌افتد که وقتی به خانه برمی‌گردیم آسمان را از یاد می‌بریم؟ چرا این همه زیبایی را از یاد می‌بریم؟
آسمانی هست که هر روز با خورشید و ماه و ستاره و ابر بازی می‌کند و کافی است بگویی: «من هم بیایم بازی؟» آن وقت انبوه رنگ سفید و آبی به زندگی‌ات آرامش و شادابی خواهد بخشید.

شکوفه صمدی