نویسنده:هادی سیف
طراح گرافیک: کوروش پارسانژاد

یکی از کتابهای مجموعهء «چرا ندیدیم؟» که دریچه‌ای برای آشنایی با آثار ارزشمند هنر ایرانی اسلامی است، به نقاشیهای تالار تکیه هفت‌تنان در شیراز اختصاص یافته است. این مکان در واقع آرامگاه هفت نفر از عارفان گمنام است که در گوشه‌ای از باغ هفت‌تنان با سنگ‌ گورهایی بی نام و نشان در کنار هم به خاک سپرده شده‌اند. تکیه هفت‌تنان از جمله بناهای زیبا و بی‌همتای دورهء حکومت کریم‌خان زند است که در دامنه کوهی به نام «تخت ضرابی» یا «چهل مقام» برپا شد. کتاب حاضر با نثری هنرمندانه و خاص نوشته شده است و با تصاویر زیبا از این بنای تاریخی با رنگهای شفاف و دیدنی تزیین یافته است. نویسنده کوشیده است تابلوهای دیواری مجموعه را به خوبی معرفی کند و از نقش‌آفرینان و مرمت‌کنندگان این اثر هنری ماندگار در جای جای کتاب یاد کرده است:
بخشی از کتاب را برای نمونه می‌آوریم:
… کریم‌خان در راه ساخت ایوان یا تالار هفت‌تنان «آقا صادق دوم» نقاش بلندآوازه را مأموریت می‌دهد که با تمامی ذوق و توان، دیوارها و حتی ستونهای سنگی تالار را با نقاشیهایی به حق ارزشمند مزین کند.
آقاصادق دوم، چیره‌دست نقاش تصاویر رنگ و روغنی و نقاشیهای آبرنگ و لاکی و تذهیب بوده و گاهی پای آثار خویش رقم «یا صادق‌الوعد» به یادگار می‌گذاشته است. نقاش یادشده، در گل و مرغ‌سازی و ساخت و نقاشی تک چهره و مجالس عرفانی و رزمی و بزمی نیز صاحب ذوق و استعدادی بی‌مانند بوده و در اغلب آثارش نگاهی به شیوهء فرنگی‌سازی نیز داشته است.
با توجه به مهارتهای یادشده به احتمال زیاد، نقاشیهای تالار هفت‌تنان را می‌توان حاصل نثار ذوقِ آقاصادق دوم دانست هرچند که نامی از نقاش، پای نقاشیهای دیواری به یادگار نمانده است…
عمارت هفت‌تنان شامل تالار یا ایوانی است که بر شانه‌های دو ستون یکپارچهء سنگی استوار شده است.
در دو سوی تالار، اتاقهایی بنا شده که دیوارهای آن خالی از هر گونه تزیین یا نقش و رنگی است.
سنگهای ازارهء عمارت با حجاریهای ماهرانه نقشهای متنوع، نمایانگر مراتب ذوق و خلاقیت حجاران توانمند عصر زندیه است.
در مقابل تالار، در حیاط باصفا، بر مزار هر یک از عارفان، سنگ گوری مرغوب و بادوام دیده می‌شود که در نهایت سادگی تراشیده و آراسته شده است.

بابک نیک طلب

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*