در گذشته های دور، مردمان به شیوه های مختلفی مردگان خود را دفن می کردند.در ایران باستان و در دین و آیین زرتشتی نیز مردم مردگان خود را در جاهای بلند و تقریبا غیرقابل دسترس دفن می کردند.
گوردخمه، دخمه‌ای است که در صخره‌ها، کوه‌ها و یا تپه‌ها برای خاک سپاری مردگان می ساختند.
از دوران باستان و دوره های مختلف تاریخی ماد، هخامنشی، و اورارتو ها (که کمی قبل از مادها در بخش هایی از شمال غرب ایران سکونت داشتند) ساخت گوردخمه رواج داشت.
شیوه ی ساختن آن ها نیز به این صورت بوده که بخشی از کوه را می کندند و به صورت اتاقکی در می آوردند. نمای ورودی گوردخمه ها می تواند ساده یا همراه با تزیین باشد که البته تزیین آن ستون یا نیم ستون است.
به گوردخمه، استودان نیز می گفتند که ترکیبی از دو واژه ی استخوان + دان است. به این معنی که استخوان های شخص فوت شده را داخل آن می گذاشتند.
اگر بخواهیم چندتایی از آن ها را نام ببریم :
گوردخمه ی سکاوند مربوط به دوره ی مادها (پانزده کیلومتری هرسین کرمانشاه)
گوردخمه ی فخریگاه مربوط به دوره ی مادها (پانزده کیلومتری شمال شرقی مهاباد)
گوردخمه ی صحنه } فرهاد و شيرين، واقع در نزديكي صحنه { (۶۰ کیلومتری راه کرمانشاه به همدان در محل سراب صحنه)
و گوردخمه ی دکان داود (نزدیکی سرپل ذهاب)
مقبره ی صخره ای قیزقاپان در سلیمانیه عراق ومقبره ی داودختر در نزدیکی فارس و آخور رستم در هشت کیلومتری جنوب تخت جمشید.
اغلب گوردخمه‌های هخامنشی در نقش رستم و نقش رجب متمرکز هستند.
مثل آرامگاه های داریوش بزرگ و داریوش سوم که از این دسته گوردخمه ها هستند.

پرستو حسینی

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>