77
سراغ کتاب خانه ات برو و نگاهی به کتاب ها بینداز . اسمشان را بخوان. اگر فرصت کردی ورقشان بزن و چیزهایی را از آن ها به یاد بیاور . چیزهایی مربوط به زمان ها و آدم ها و جاهای دیگر که تا به حال ندیده ای . برو عقب تر و قصه های کودکی ات را به یاد بیاور . از چه چیزی حرف می زنند؟ از زمان های دور؟ آدم هایی که طور دیگری فکر و زندگی می کردند؟ این فقط یکی از هدیه ی قصه ها به توست. سفر کردن و رفتن و دیدن ، وقتی توی اتاقت نشسته ای یا در سکوت کتاب خانه، غرق در یک داستان تازه هستی و داری طور دیگری فکر کردن ، حرف زدن و زندگی کردن را می بینی .
گاهی آدم های داستان ها را می شناسی. آن ها را از نزدیک دیده ای یا شاید خودت باشی .تو آن کسی هستی که توی گره های داستانی نویسنده گیر افتاده و آن خانه ، آن آدم ها و آن فکرها مربوط به تو اند.فکر می کنی این تو هستی که داری حرف می زنی و آن داستان دارد تو را به یاد خودت می اندازد.
به کتاب هایی که بیش تر دوست داری نگاه کن . به کتاب هایی که آدم های زیادی مثل تو دوستشان دارند. همه ی این کتاب ها دارند چیزی را به یاد می آورند. اگر این ها گفته نشوند ، اگر توی کتاب ها نیایند و اگر نویسنده ای یک روز هوس نکند آن ها را بنویسد، فراموش می شوند. آن وقت فکر و خیال ها ، آرزوها ، حرف ها و کارهای نوجوانی که شاید تو باشی از یاد دنیا می رود.
برو سراغ کتاب خانه ات وچیزهایی را به یاد بیاور. سراغ داستان های تازه و در آن ها چیزی از خودت که شاید مربوط به همه ی آدم هاست، پیدا کن. شعار روز جهانی کتاب کودک امسال همین است: “کتاب ها به یاد می آورند”.
شادی خوشکار

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>