n00022649-b
ریكاردو نفتالی ریس باسوآلت، با نام مستعار پابلو نرودا، شاعر و دیپلمات شیلیایی است كه در سال 1904 و در شهر پارال چشم به جهان گشود. او نوزادی دوماهه بود كه مادرش را از دست داد. نرودا از همان دوران كودكی و نوجوانی علاقه ی بسیاری به نوشتن داشت؛ علاقه ای كه پدر نه تنها به آن بها نمی داد، بلكه با آن مخالفت نیز می‌كرد. مشوق او در این سنین، فردی بود با نام “گابریلا میسترال” كه در سال‌های بعد، جایزه‌ی نوبل ادبیات را از آن خود كرد. هنگامی كه پابلوی نوجوان به شانزده سالگی رسید، توانست مقاله‌ای را در یك روزنامه‌ی محلی منتشر كند و همین اتفاق برای او نقطه‌ی پرشی بود. با ورود به دانشگاه، مجموعه‌ای از اشعارش را چاپ كرد و با شاعران و نویسندگان بیش تری نشست و برخاست کرد. او در دوران جنگ داخلی اسپانیا، به طور جدی وارد عرصه‌ی سیاست شد. به دلیل انجام فعالیت‌های سیاسی، در سال 1949 سوار بر اسب، از مرز فرار كرد و به آر‍ژانتین پناه برد. در سال‌های دهه‌ی 1950 به وطن بازگشت و سیاست‌های امریكا و جنگ ویتنام را به باد انتقاد گرفت. نرودا در سال 1970 نامزد ریاست جمهوری شد، اما خود وی از ” سالوادور آلنده” حمایت كرد. آلنده، رئیس جمهور شیلی شد و نرودا نیز در مقام سفیر شیلی در پاریس به فعالیت‌هایش ادامه داد. نرودا در سال 1971 جایزه‌ی نوبل ادبیات را از آن خود كرد. درونمایه‌ی بسیاری از اشعار و آثارش، عشق است. عشق به همسرش، به وطن و هم وطنانش، به طبیعت و به آدمی. سرانجام در سال 1973 و در 69 سالگی بر اثر سرطان پروستات چشم از جهان فرو بست. امروز، پس از گذشت سال‌ها از مرگ وی، هنوز هم اشعارش طنین انداز صلح و عشق در جهان هستند.
برخی از آثار وی عبارتند از:
من هستم
خاطرات من
ما بسیاریم
اشعار تکمیلی
اقامت بر روی زمین
سرودهای همگانی
بیست سرود عاشقانه و یک غم آوا
آوای جهانی
تاریک و روشنا
یادبودهای جزیره سیاه

سمیرا قاسمی

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>