نویسنده : حمید نوایی لواسانی
تصویرگر: مامک رزمگیر

«روزگار عجیبی شده! شاید شما هم باور نکنید که من موجودی فرازمینی هستم. البته حق دارید که باور نکنید. معمولاً زمینی ها به خاطر عادت کردن به همه چیز، اتفاق ها و حرف های تازه را به سختی باور می کنند. اما بچه ها! اگر خواستید به قول شما زمینی ها برای حرفم مدرک رو کنم و دلیل بیاورم، می توانم سراغ نشانی ای که خواهم داد، بروید و از بچه های آن محله که ساعتی را با هم بازی زمینی کردیم، سؤال کنید.
راستش برای خود من همه چیز باورکردنی است. اگر شما هم جای من بودید و دانشتان آن قدر پیشرفته بود که می توانستید با فضاپیمای پرسرعت از طریق تونل های فضایی که زمان سفر را کوتاه می کند، به کهکشان های دوردست و مختلف سفر کنید و سیارات عجیب و موجودات زنده گوناگون را ببینید، و یا با همه جور زبان و قیافه و شکل روبه رو شوید، و حتی با آن ها حرف بزنید و بازی کنید، آن وقت اگر به گوشتان می خورد که در بعضی سیارات دوردست، موجودات زنده ای وجود دارند که با سه پا راه می روند و چشم هایشان گردان است و مثل قورباغه های زمینی قورقور می کنند، اصلاً تعجب نمی کردید، به راحتی می پذیرفتید و یا مثل یک اتفاق جالب و دیدنی، حتی دوست داشتید که آن ها را ببینید، زبانشان را یاد بگیرید و از تجربه های خوبشان استفاده کنید.»
متنی که خواندید بخش ابتدایی یکی از داستان های منطقه صفر فضایی نوشته حمید نوایی لواسانی بود. این کتاب مجموعه چند داستان علمی تخیلی کوتاه است. کم پیش می آید که داستان علمی تخیلی از یک نویسنده ایرانی بخوانید. داستان های این مجموعه که متنی روان و ساده دارد و به روایت دانای کل نوشته شده، جالب و جذاب است و به نظر می رسد فضای داستان ها تحت تأثیر داستان های آیزاک آسیموف است.
کتاب از شش داستان به نام های پوست قهوه ای، منطقه صفر فضایی، ژن های شماره711، شماره سریال کپی، سلام بر انسان های زمینی، رفاقت در عالم ضد ماده تشکیل شده است. همان گونه که در مقدمه اشاره شده، داستان علمی تخیلی، نوعی تخیل داستانی است که تلاش دارد با در نظرگرفتن دست آوردهای تکنولوژیک و سمت و سوی نظریه ها و اندیشه های علمی، به گمانه زنی واقع بینانه درباره ی آینده بپردازد و تصویری احتمالی از زندگی فردا را نشان دهد.
با نگاهی کلی به کتاب می توان گفت که از تصاویر مرتبط به داستان ها استفاده شده که حال و هوای کلی حاکم بر داستان ها را نشان می دهد. نگاه نویسنده بیش تر جامعه شناسانه و انسان شناسانه و اخلاقی است. به طور کلی داستان ها جذابیت کافی را دارند که تا انتها دنبالشان کنی. تعلیق و فضا سازی داستان ها نیز خوب است. و در نهایت آن که دو داستان آخر، کم تر علمی تخیلی به نظر می رسند هرچند از موضوع های جالبی حرف می زنند.

سیامک نیک طلب

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>