d9be

روزی مردی برای به دام انداختن پرنده‌ای به جنگل رفت و جوجه عقابی را به دام انداخت. مرد جوجه عقاب را به خانه آورد و میان مرغ و خروس‌هایی كه پرورش می‌داد، رها كرد. او به عقاب كه سلطان پرندگان است همان غذایی را می‌داد كه به مرغ و خروس‌هایش می‌داد.
پنج سال از این ماجرا گذشت. روزی پرنده‌شناسی به خانه‌ی مرد آمد و حین قدم زدن در باغ، همین كه چشمش به عقاب افتاد، گفت: «این عقاب بین مرغ و خروس‌های تو چه می‌كند؟»
صاحب عقاب گفت: « حالا دیگر عقاب نیست، چون پنج سال است كه او را درست مثل مرغ و خروس‌هایم بار آورده‌ام. گرچه طول بال‌هایش به دو متر می‌رسد، اما از عقاب بودن چیزی در وجودش باقی نمانده است.»
پرنده‌شناس گفت: «اشتباه می‌كنی. او هنوز هم عقاب است، چون قلب عقاب در سینه‌اش می‌تپد. همین قلب او را وامی‌دارد كه تا عرش آسمان پرواز كند.»
صاحب عقاب پوزخندی زد و جواب داد: «مرغ كه پرواز نمی‌كند. نه. محال است بتواند پرواز كند.»
سرانجام قرار شد دو مرد پرنده‌ی بزرگ را امتحان كنند.
پرنده‌شناس پرنده‌ی بزرگ را بالای دست برد و با تمام وجود گفت: «عقاب! تو عقابی! تو به آسمان تعلق داری، نه به زمین. بال‌هایت را بگشا و پرواز كن!»
عقاب نگاهی به پایین انداخت. مرغ‌ها را دید كه مشغول دانه خوردن بودند. از بالای دست پرنده‌شناس به زمین نشست و كنار مرغ و خروس‌ها شروع كرد به دانه خوردن.
صاحب عقاب گفت: «گفتم كه این مرغ است، نه عقاب.»
پرنده‌شناس كه پرنده‌ها را به خوبی می‌شناخت، جواب داد: «نه، این عقاب است. فردا بار دیگر امتحانش می‌كنیم.»
روز بعد صاحب عقاب و پرنده‌شناس به بام خانه رفتند. پرنده‌شناس پرنده‌ی بزرگ را بار دیگر بر سردست گرفت و نهیب زد: «تو عقاب هستی. بال‌هایت را بگشا و پرواز كن!»
اما این بار هم پرنده‌ی بزرگ با دیدن مرغ و خروس‌ها كه سرگرم دانه خوردن بودند از بالای دست مرد به زمین آمد و شروع كرد به دانه خوردن.
صاحب عقاب دوباره گفت: «نگفتم این مرغ است، نه عقاب؟»
اما پرنده‌شناس مصر بود: «نه، این عقاب است! هنوز قلب عقاب در سینه‌اش می‌تپد. باید یك بار دیگر هم امتحانش كنم. مطمئنم فردا پرواز خواهد كرد.»
فردای آن روز، پرنده‌شناس صبح زود از خواب بیدار شد و عقاب را به خارج از شهر برد. آن‌قدر رفت تا به دامنه‌ی كوهی رسید، جایی كه هیچ خانه‌ای دیده نمی‌شد. خورشید تازه طلوع كرده بود و قله‌ی كوه را با نور خود به رنگ طلایی درآورده بود.
پرنده‌شناس پرنده‌ی بزرگ را بالای دست گرفت و گفت: «تو عقابی، نه مرغ یا خروس. تو به آسمان تعلق داری، نه زمین. بال‌هایت را بگشا و به پرواز درآی!»
پرنده‌ی بزرگ نگاهی به اطراف انداخت و لرزید. گویی روح تازه‌ای در كالبدش دمیده شده بود. اما به پرواز درنیامد. پرنده‌شناس او را واداشت به خورشید نگاه كند.
پرنده‌ی بزرگ ناگهان بال گشود. مانند عقاب جیغ كشید و اوج گرفت. بالا و بالاتر رفت و دیگر بازنگشت.
او عقاب بود و قلب عقاب در سینه‌اش می‌تپید؛ گرچه در میان مرغ‌ها و خروس‌ها زندگی كرده بود.

نوشته‌ی جیمز آگری
ترجمه‌ی علی خاكبازان

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>