عکس: مریم فرخی

عکس: مریم فرخی


هر نامی ما را یاد چیزی می اندازد. وقتی می گوییم بهار یاد دشتهای سبز می افتیم . وقتی می گوییم تابستان گرمای بعداز ظهر های تابستان است که به خاطرمان می آید .وقتی می گوییم پاییز بیش از هرچیز صدای خش خش برگ هاست که در گوشمان نجوا می شود .
اما زمستان .نام زمستان که به میان می آید .برف خیابان را می پو شاند ، و آدم برفی ها در کوچه و پس کو چه ها و بالای پشت بام ها خود رانشانمان می دهند .
تولد آدم برفی ها هر سال در زمستان جشن گرفته می شود و برف شادی، تمام زمین را می گیرد . سرما بهانه ی خوبی ست که دستمان را در دست خدا بگذاریم و برف بر سر وصورتمان بریزد . شال و کلاه و لباس های گرم را از کمد در می آورم ،و چشم های آدم برفی را در مشت می گیرم تا دوباره به چشم هایم زل بزند. من همیشه پاهای آدم برفی را در برف حبس می کنم که هرگز هوای رفتن به سرش نزند .

صدیقه مرادزاده

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>