121

اغلب فكر می كنیم كاری را كه هر روز در همه ی عمرمان آن را انجام می دهیم، برایمان واضح و كاملاً مشخص است؛ ولی در همه ی موارد این طور نیست. بهترین نمونه برای اثبات این ادعا راه رفتن و دویدن است. آیا شما واقعاً همه چیز را درباره ی راه رفتن خود می دانید؟ چند نفر تصور درستی از طرز تغییر مكان بدنشان هنگام راه رفتن و دویدن دارند؟ آیا شما فرق راه رفتن و دویدن را می دانید؟ فیزیولوژی و فیزیك در این باره چه می گویند؟ مطمئنم كه این توصیف برای اكثر مردم تازگی دارد.
فكر كنید كه روی یك پا، مثلاً پای راست ایستاده اید. برای راه رفتن پاشنه ی پایتان را كمی بلند كرده و در همان لحظه بدنتان را به جلو خم می كنید. در این حالت خط قائم از مركز ثقل از سطح اتكای شما خارج شده و باید به جلو بیفتید، اما همین كه افتادن شروع شد، فوراً پای چپتان را كه در هوا مانده به جلو می برید و جلوی خط قائم از مركز ثقل می گذارید. در این صورت خط قائم در داخل سطحی قرار می گیرد كه از خطوط اتصال نقاط اتكای هر دو پا ایجاد شده است. پس تعادلتان را برفرار كرده و یك قدم به جلو برداشته اید. می توانید همین جا بایستید، ولی خسته خواهید شد. پس به حركت خود ادامه می دهید و بدنتان را به جلو خم كرده و خط قائم از مركز ثقل را به بیرون سطح اتكای خود برده و در لحظه ی افتادن، پای دیگرتان را كه همان پای چپ است به جلو می برید. در نتیجه قدم دیگری برداشته و به همین شكل راه می روید. پس راه رفتن چیزی به جز یك رشته افتادن های پیاپی به جلو نیست كه با گذاشتن پای عقب به جلو و تكیه بر آن از افتادن جلوگیری می شود.
حال مسئله را از نزدیك تر بررسی كنید. در لحظه ای كه قدم اول را برمی دارید، هنوز پای راستتان بر زمین است و پای چپ را روی زمین می گذارید. ولی اگر قدم شما كوتاه نباشد، باید پاشنه ی پای راست كمی بلند شود، زیرا همین كار به بدن امكان می دهد به جلو خم شده و تعادل را برهم زند. قبل از همه، پاشنه ی پای چپ به زمین می رسد و بعد تمام كف پای چپ روی زمین قرار می گیرد و پای راست كاملاً به هوا بلند می شود. در همین زمان پای چپ كه از زانو كمی خم شده، توسط انقباض عضله ی سه سر ران راست می شود و در یك لحظه به حالت قائم در می آید. این كار به پای نیم خم راست اجازه می دهد كه بدون تماس با زمین، همراه با بدن به جلو رفته و درست در لحظه ی لازم برای گام بعدی، پاشنه اش به زمین برسد.
همین گونه حركات پی درپی برای پای چپ هم تكرار شده، در این زمان فقط انگشتان پای چپ بر زمین بوده و به زودی باید به هوا بلند شوند.
حال تفاوت راه رفتن با دویدن در چیست؟
تفاوت دو با راه رفتن در این است كه هنگام دو، پایی كه بر زمین قرار دارد، با انقباض ناگهانی عضلات به شدت راست می شود و بدن را به جلو می اندازد به طوری كه بدن در یك لحظه به كلی از زمین جدا می شود و بعد روی پای دیگر به سرعت به زمین می رسد. این پا هنگامی كه بدن در هوا بود، به سمت جلو آورده شده است. پس دو از تعداد زیادی پرش های پیاپی از یك پا به روی پای دیگر تشكیل شده است.
اما نیرویی كه هنگام راه رفتن در راه افقی مصرف می كنید، بر خلاف تصور صفر نیست؛ چون مركز ثقلتان در هر قدم چند سانتی متر بلند می شود. می توان حساب كرد كار، هنگام راه رفتن در راه افقی یك پانزدهم كاری است كه برای بلند كردن بدن به ارتفاعی برابر مسافت طی شده است.
حال وقتی راه رفتید و یا دویدید، حرف های ما را مرور كنید و ببینید درست است یا خیر؟
سیامك نیك طلب

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>