103967360
دنیای اطراف ما پر از رازها، شگفتی ها و زیبایی هاست. هر چه قدر به آن بیش تر توجه كنیم، شگفتیمان بیش تر و بیش تر می شود. از قرن ها قبل، انسان با دیدن طبیعت به بزرگی جهان پی برده بود. در میان این همه زیبایی، آسمان جلوه ی دیگری دارد. شب ها كه برای بیش تر انسان ها زمان آرامش و استراحت است، لحظه های خوبی برای تفكر و تعمق درباره ی جهان اطراف است. وقتی سرمان را بلند می كنیم و آسمان پر از ستاره را می بینیم، از بزرگی و زیبایی این دنیا احساس عجیبی پیدا می كنیم.
قطره ای در دریا
ما در دنیایی پهناور و بی پایان زندگی می كنیم. به راستی، اندازه واقعی دنیای ما چه قدر است؟ آیا اندازه ی مشخص و معینی دارد؟ و می توان آن را اندازه گرفت؟ كره ی زمین از نظر ما بسیار بزرگ است، به طوری كه مسافرت از این سر تا آن سر دنیا با هواپیماهای امروزی، چندین ساعت طول می كشد. ولی زمین با تمام بزرگی اش مانند قطره ای در دریای بیكران فضاست. شب ها كه به آسمان نگاه می كنیم، البته اگر هوا صاف باشد و در شهرهای بزرگ هم زندگی نكنیم، می توانیم هزاران هزار ستاره را با چشم ببینیم. با یك دوربین معمولی این تعداد زیادتر می شود و با یك تلسكوپ نه چندان بزرگ، می توان میلیاردها ستاره و جرم آسمانی را در آسمان دید.
برای این كه اندازه ی جهان را درك كنیم، نیاز به تشبیه ها و مثال هایی داریم كه با زندگی روزمره ما ارتباط داشته باشند. چون اگر بخواهیم فاصله ی زمین تا سیاره های منظومه شمسی، خورشید و سایر كهكشان ها و جرم های آسمانی را با عددها و مقدارهای قراردادی كه منجمان و فیزیكدانان آن ها را به كار می برند، نشان دهیم، چیزی جز چند عدد و رقم با صفرهای بی شمار در مقابل آن به دست نخواهیم آورد.
از خورشید شروع می كنیم. فرض كنید می توانستیم خورشید را به اندازه ی یك توپ فوتبال با قطر ۲۲ سانتی متر درآوریم. فكر می كنید كه زمین در مقابل آن در چه فاصله ای و به چه اندازه ای قرار می گرفت؟ تعجب نكنید، زمین به اندازه دانه كوچكی با قطر كمتر از ۴/۱ سانتی متر و با فاصله ۲۴ متر از توپ قرار می گرفت. مشتری، بزرگ ترین سیاره ی منظومه شمسی، بزرگ تر از یك گلوله به قطر ۲/۲ سانتیمتر و پلوتو به اندازه ریگی كوچك تر از زمین و به فاصله ۸۰۰ متری آن و آلفای قنطورس (نزدیك ترین ستاره به خورشید) در ۴/۶ كیلومتری توپ فوتبال قرار خواهد گرفت.
حال دوباره فرض كنید كه این بار منظومه شمسی را در یك فنجان جای دهیم. آن موقع كهكشان راه شیری (همان كهكشان خودمان) به بزرگی قاره ی آمریكای شمالی، یعنی به طول چهار هزار كیلومتر می شود. اگر بتوانیم همین كهكشان راه شیری را به اندازه ی یك بشقاب كوچك كنیم (با قطری حدود ۳۰ سانتیمتر)، در این صورت كهكشان همسایه ی ما، كهكشان آندرومدا كه نزدیك ترین كهكشان به ماست، هفت متر از بشقاب فاصله خواهد داشت. دورترین جرم آسمانی شناخته شده كه با تلكسوپ دیده شده است، نیز از كهكشان راه شیری یا همان بشقاب، 51 كیلومتر فاصله خواهد داشت.
آیا باز هم به نظرت كره ی زمین (خانه ی خودمان)، در این دنیای گسترده و پهناور، بزرگ است؟
سیامك نیك طلب

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>