تصویرگر: سمانه قاسمی

بادی بود كه دماغش خیلی باد داشت؛ یعنی خودش را بیش‌تر از خودش قبول داشت. روزی از روزها باد، بادی به غبغبش انداخت و این‌طوری خندید: «ها ها ها…»
وای كه چه بویی راه افتاد! چون دهانش بوی سیر و پیاز و اینا می‌داد.
بعد سوار دوچرخه‌اش شد تا گشتی در آن اطراف بزند و اینا. دوچرخه‌اش دنده‌ای بود و تیز می‌رفت. پا زد و پا زد تا رسید به یك مترسك كه وسط یك مزرعه ایستاده بود. گفت: «چه طوری جوجه مَتَرسگ؟»
مترسك گفت: «نكن! چرا هُل می‌دهی؟ تازه، اسم من مترسك است، نه مترسگ.»
باد چند دور با دوچرخه دورش چرخید و گفت: «می‌خواهم فیتیله پیچت كنم، مَتَرسگ. حاضری؟» و آن‌قدر دور مترسك چرخید و چرخید و هلش داد و اینا كه مترسك سرش گیج رفت و با كله افتاد زمین.
باد خنده‌ای كرد این طوری: «هو هو هو!» و با بوی بد دهانش راه افتاد. پا زد و پا زد. هن كرد و هون كرد. رفت و رفت تا رسید به یك چادر صحرایی. از چادر و آدماش و اینا خوشش نیامد. صاف رفت تو دل چادر و پیچاندش. یعنی كج و كوله‌اش كرد.
چادر گفت: «مگه آزار داری دیوانه؟»
باد خندید و گفت: «آزار ندارم. آ… زور دارم. خیلی هم زور دارم.»
چادر گفت: «نمی‌بینی خانواده تو چادر نشسته؟ مگر خودت خواهر و مادر نداری؟»
باد كمی عقب رفت و دنده عوض كرد و گفت: «دلت خوشه، خانواده كیلویی چنده؟» و پر زورتر از قبل و اینا پا زد و پا زد و در سه‌سوت چادر را كله‌پا كرد و گفت: «هاهاها… به من می‌گویند باد دوچرخه‌سوار.»
بعد خوشحال و خندان از آن جا دور شد. دنده را سبك كرد و در دشت و باغ و صحرا و اینا تاخت و تاخت. رفت ورفت تا رسید به یك شهر. اولش از بالای تپه نگاهی به پشت‌بام‌ها انداخت و گفت: «به‌به! چه موضوع جالبی! چه حالی می‌توانم بگیرم از اینا و اونا.»
درختی كه در آن نزدیكی بود، فریاد زد: «چی كار می‌خواهی بكنی، باد شیطان؟»
باد كه آماده ی حركت شده بود، گفت: «بشین ببینم بابا!» یا همان بشین بینیم باااا! بعد كلاه ایمنی‌اش را روی سرش محكم كرد راه افتاد. ویژ… ویژ… ویژ… بازهم ویژ… این بار قیژژژژ… باز هم ویژژژ… ویژ و قیژ و تیژ و تاپ و توپ و دنگ و فنگ. خلاصه همه جور صدایی از همه جا بلند شد و بعد صداها خوابید. تمام آنتن‌های تلویزیون، بندرخت‌ها، سقف‌های سبك، شاخه‌های كوچك درخت‌ها و چیزهای دیگر شهر به هم ریخت و داغون شد. باد برگشت و نگاهی به پشت سرش انداخت. خنده‌ای شیطنت آمیز كرد و بوی سیر وپیاز و اینا از دهانش ریخت بیرون.
باد تصمیم گرفت به دوچرخه سواری خرابكارانه‌اش ادامه بدهد. پس راه افتاد، ولی هنوز مسافت زیادی نرفته بود كه…
ـ فس‌س‌س…
ترمز كرد و گفت: «چی شد؟» و از دوچرخه پیاده شد. نگاهی به تایرها و اینا انداخت. هر دوتایشان پنچر شده بودند. او سر راهش بوته‌های خار را ندیده بود. بوته‌های خاری كه خودش از جا كَنده بود. ناراحت شد و از ناراحتی آه سوزناكی كشید. بوی سیر و پیاز و اینا، همه جا را پر كرد. نشست و سعی كرد تایرهایش را باد كند؛ اما هر كاری كرد نشد؛ چون شیلنگ و سوزن مخصوص و چسب پنچرگیری نداشت، اشكش در آمد. او باد بود و دوچرخه‌اش برای حركت باد نداشت. در تمام زندگی‌اش این صحنه را به یاد نداشت.

فرهاد حسن‌زاده

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>