تصویرگر: سمانه قاسمی

می نویسم، حتی وقتی باد می وزد. کاغذها به هم می خورند. سنگی روی آن ها می گذارم و به نوشتن ادامه می دهم. موضوع نوشته ام پرنده ای است که باد او را به این سو و آن سو می کشاند. پرنده تاب می آورد و پرواز را مصرانه پی می گیرد. بال هایش کمانی می شوند. هوا را می شکافد و به پیش می رود. اسم پرنده را در باد می نویسم. می پندارم پرنده ای که می تواند در باد پرواز کند پرواز را پر و بال ِخود کرده است. آغاز او همیشه است و پرواز او بی پایان. پریدن تجربه ی ابدی پرنده در باد است.
وقتی می نویسم، پرنده نمی داند. از باد می خواهم آرام بگیرد و او هم چنان در پرواز است. پرنده از باد شکست نمی خورد.
تا امروز چند پرنده نوشته ام؟ نمی دانم. سنگ را از روی کاغذها بر می دارم. کاغذها سبکبال می شوند. به آسمان نگاه می کنم: پرنده ها به سوی ابدیت در پروازند.

مهدی مرادی

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>